Η ζωή στο Fast Forward (ακούγεται κουλτουριάρικο post, αλλά δεν είναι)

Η αλήθεια είναι ότι έχω αναρωτηθεί πολλές φορές κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες και συνειδητοποιώντας πόσο αλλάζω εγώ και οι γνωστοί μου, πως θα ήταν αν φωτογράφιζα ή βιντεοσκοπούσα καθημερινά τον εαυτό μου και ύστερα από χρόνια το έβαζα να το δω στο fast forward. Φαίνεται τελικά ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν όντως αυτό το παράξενο κουσούρι χόμπι, και έχουν μπει σε αυτή τη διαδικασία επί χρόνια. Το πρώτο βίντεο που είχα δει σε αυτό το στυλ ήταν αυτό του Noah, ο οποίος φωτογράφισε τον εαυτό του κάθε μέρα επί 6 χρόνια, μάζεψε 2356 φωτογραφίες, και τις «στρίμωξε» σε ένα time lapse 5 λεπτών. Πάντως, λίγο τα χρόνια που περνούν γρήγορα, λίγο το soundtrack, λίγο το βλέμμα του Noah που θυμίζει στενοχωρημένο κουτάβι, το βίντεο μου φέρνει μια μελαγχολία. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει εντυπωσιακό, όπως και η υπομονή που χρειάστηκε για το όλο εγχείρημα.

Χαζεύοντας παρόμοια βίντεο βρήκα έναν τύπο που έχει κάνει το ίδιο πράγμα, αλλά για 8 χρόνια. Στο μεγαλύτερο μέρος του βίντεο θυμίζει κάτι παλιούς συμμαθητές που όλοι έχουμε, που δεν αλλάζουν καθόλου και παραμένουν εκνευριστικά ίδιοι όσα χρόνια και να περνάνε. Προς το τέλος του βίντεο όμως φαίνεται να περνάει μια ό,τι να ‘ναι φάση. Πάντως έχω την εντύπωση ότι αφιέρωσε 8 χρόνια για τις φωτογραφίες, αλλά ούτε 8 δευτερόλεπτα για την επιλογή του soundtrack.

Το ίδιο concept το έχουμε και σε μωρό:

Bonus video: 6 μήνες time lapse επικής γενειάδας (ή αλλιώς, πως να μεταμορφωθείς σταδιακά σε geek, σε ψυχαναλυτή, σε ναυτικό, σε νεαρό Άη Βασίλη, και σε «Θανασάκη μην πηγαίνεις κοντά στον κύριο»).