Το αλεύρι στον ανεμιστήρα (Αφιερωμένο σε εκείνο το τμήμα της 3ης Λυκείου)

Σήμερα εκεί που οδηγούσα αφηρημένος στο μηχανάκι, το μυαλό μου γύρισε σε εκείνο το σουρεάλ τμήμα που είχαμε σχηματίσει στην τρίτη Λυκείου. Έκανα τον συνειρμό ασυναίσθητα με όλο το άγχος που έχω τελευταία, μάλλον επειδή μου έλειψαν εκείνα τα ανέμελα χρόνια (φράση-κλισέ που χτυπάει κατ’ ευθείαν στη νοσταλγία του αναγνώστη). Τη μέρα που έκοψα τα μαλλιά που έφταναν μέχρι τον κώλο τη θυμάμαι. Όπως επίσης θυμάμαι και τη μέρα που έβγαλα 5 σκουλαρίκια απο τα αυτιά και το φρύδι. Θυμάμαι και την εποχή που έβγαλα τα μαύρα και τα σκισμένα τζιν, και άρχισα να φοράω και κανένα άλλο χρωματάκι. Αυτό που δεν θυμάμαι να έβγαλα, είναι όλο εκείνο το θράσος και την αναισθησία της εφηβείας. Και το κακό είναι πως δεν θυμάμαι ούτε καν που τα είχα αφήσει τελευταία φορά για να ψάξω. Να μου πεις θέλει θράσος για να ξαναβρείς το θράσος της εφηβείας. Φαύλος κύκλος δηλαδή, σαν να ψάχνεις τον φακό επαφής που σου έπεσε στην παραλία με 8 βαθμούς μυωπία.

Ας αφήσω όμως τα δικά μου, κι ας γυρίσω σε εκείνο το σουρεάλ τμήμα. Γενικότερα δεν κάναμε μαλακίες σε καθηγητές, αλλά μια καθηγήτρια είχε τραβήξει τα πάνδεινα. Κι εμείς φυσικά δεν είχαμε και την καλύτερη αντιμετώπιση, οπότε τα πιτσιρίκια δεν θέλουν και πολύ, όσο κοντράρεις σε κοντράρουν. (Δεν χρειάζονται ονόματα φυσικά, αρκετό κόσμο έχουμε ταλαιπωρήσει με τις βλακείες μας, μη τους εκθέσουμε και διαδικτυακά). Άσε που τότε ήταν η εποχή που έκαναν την εμφάνισή τους τα πρώτα κινητά με κάμερα, κάτι Nokia παντόφλες, που τραβούσαν και βίντεο μέχρι 9 δευτερόλεπτα. Οπότε ακόμα και να μην είχαμε όρεξη, ζοριζόμασταν να κάνουμε βλακείες μόνο και μόνο για να τα βιντεοσκοπήσουμε. Ήταν και η εποχή του Jackass και άλλων εκπομπών «Don’t try this at home», οπότε καταλαβαίνετε…

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της βλακείας που μας έδερνε, ήταν εκείνη η μέρα με το αλεύρι στον ανεμιστήρα. Έπειτα απο κάτι τραβήγματα με μια καθηγήτρια, και κάτι τιμωρίες που είχαν πέσει, αποφασίσαμε να κάνουμε αντίποινα. Πήγαμε λοιπόν στο διάλειμμα και πήραμε δυο σακουλάκια αλεύρι, και τα αδειάσαμε στα πτερύγια του ανεμιστήρα της οροφής. Μετά κάτσαμε στα θρανία και κάναμε τους Κινέζους. Ούτε που κατάλαβα ποιός πάτησε τον διακόπτη, 2 λεπτά αφού είχε ξεκινήσει το μάθημα, με την καθηγήτρια να στέκεται ακριβώς απο κάτω. Φυσικά μετά επικράτησε χαμός. Εγώ έκανα τη βλακεία να κοιτάξω προς τα πάνω και έφαγα ένα μεγάλο κομμάτι κατ’ ευθείαν στα μάτια και δεν έβλεπα μπροστά μου. Κάποιοι είχαν βγάλει ο,τι είχε περισσέψει απο τα σακουλάκια με το αλεύρι και είχαν ξεκινήσει αλευροπόλεμο, άλλοι πηδάγαν στα θρανία, άλλοι αναποδογύριζαν καρέκλες, φωνές, γέλια, μέσα σε μια ομίχλη απο αλεύρι.

Οι φωτογραφίες που ανεβάζω έχουν χάλια ανάλυση, και ανεβάζω μόνο κάποιες που δεν φαίνονται καθαρά πρόσωπα. Για τους περισσότερους φαντάζομαι θα είναι αδιάφορες, αλλά ξέρω πως για τους συμμαθητές που θα τύχει να τις δουν, έχουν συναισθηματική αξία!

Φυσικά έγινε μεγάλο θέμα, και εν τέλει όλο το τμήμα τιμωρήθηκε με διήμερη αποβολή, εκτός απο δύο-τρία άτομα που ήταν στο όριο και θα έχαναν τη χρονιά. Μετά απο λίγο καιρό οργανώσαμε άλλα αντίποινα για την αποβολή που μας έριξαν, παρόμοιες βλακείες. Τις βιντεοσκοπήσαμε κι αυτές, τις φτιάξαμε με μοντάζ μαζί με διάφορα άλλα αναμνηστικά βίντεο απο το σχολείο, τα γράψαμε σε DVD με τυπωμένα εξώφυλλα και τα πουλήσαμε στις πανελλήνιες. Τόσο τσογλάνια ήμασταν.

Θα τα ξαναέκανα όλα αυτά;… Όχι. Τουλάχιστον θα φρόντιζα να κάνω όσες βλακείες θέλω, χωρίς όμως να ταλαιπωρώ καθηγητές που έρχονται στο σχολείο να κάνουν τη δουλειά τους. Σαν όλους τους 18χρονους όμως, τα μυαλά μου ήταν πάνω απο το κεφάλι (τώρα έχουν μπει μεν μέσα απο το κεφάλι, αλλά ακόμα στριφογυρνάνε μέχρι να βολευτούν, δεν έχουν κάτσει καλά στη θέση τους). Γενικότερα όμως δεν μετανιώνω για όλες τις βλακείες που έκανα στα μαθητικά μου χρόνια. Ευχαριστήθηκα την εφηβεία μου, ξέδωσα, έβγαλα το άχτι μου. Κάθε εποχή έχει τα καλά της και πρέπει να τα ζούμε όλα, όπως την κραιπάλη των πρώτων φοιτητικών χρόνων στην επαρχία, την οποία φρόντισα επίσης να απολαύσω.

Με πολλά απο τα παιδιά του Γ5 πλέον έχω χάσει επαφή. Υπάρχουν φίλοι καλοί, με τους οποίους ξέρω πως δεν θα χαθώ, κι ας μας χώρισαν για λίγα χρόνια οι αποστάσεις των σπουδών. Με άλλους αν και έχουμε καιρό να τα πούμε απο κοντά, υπάρχει το Facebook που όσο να ‘ναι μαθαίνεις κάνα νέο. Άλλους πάλι άνοιξε η γη και τους κατάπιε. Εύχομαι να είστε όλοι καλά, ό,τι κι αν κάνετε, όπου κι αν βρίσκεστε!

ΥΓ:Έχω κρατήσει συλλογή απο φωτογραφίες και βίντεο, απο μαθητές και καθηγητές. Όχι μόνο απο τέτοια καραγκιοζιλίκια, αλλά και σοβαρές. Αν κάποιος συμμαθητής τις θέλει, επικοινωνεί στο mail μου ή στο Facebook και του τις στέλνω. Μην ανησυχείτε, αυτές δεν τις πουλάμε, τσάμπα είναι!