Να σου πω μια ιστορία
Κατά καιρούς έχω διαβάσει βιβλία που εντάσσονται στην κατηγορία της ψυχολογίας, κάποια λίγο «βαριά» για ‘μένα (που άλλωστε δεν είμαι ψυχολόγος), άλλα κατανοητά για τον μέσο αναγνώστη, και άλλα υπερβολικά προφανή που μπορεί κανείς να τα εντοπίσει σε ράφια με βιλία αυτοβελτίωσης. Από όλα τα βιβλία φυσικά βρήκα κάτι να κρατήσω και να μάθω. Κανένα όμως δεν ήταν τόσο άμεσο και ουσιώδες όσο το «Να σου πω μια ιστορία» του Χόρχε Μπουκάι. Στο εξώφυλλο διάβασα την πιο περιεκτική περιγραφή γι αυτό το βιβλίο: «Διηγήσεις που μ’ έμαθαν να ζω». Και πραγματικά έτσι είναι, μέσα στις 50 μικρές ιστορίες που περιέχει το βιβλίο κρύβονται μαθήματα ζωής, και απαντήσεις σε ερωτήματα και ανησυχίες που απασχολούν τον καθένα. Ο Χόρχε Μπουκάι είναι ένας Αργεντίνος ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας, που πιστεύει πως ο άνθρωπος μαθαίνει μέσα από ιστορίες και μύθους, και αυτόν τον τρόπο έχει επιλέξει για να διδάσκει (με ομολογουμένως μεγάλη επιτυχία) μέσα από τα βιβλία του. Μια ενδεικτική ιστορία από το βιβλίο, με τίτλο «Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας»:…
Διαβάστε τη συνέχειαΠαιδιά καπνιστές – Ένα φωτογραφικό project της Frieke Janssens
H Frieke Janssens (μη με ρωτήσεις πως προφέρεται) είναι μια φωτογράφος από τις Βρυξέλλες, ή για την ακρίβεια μία από τις πιο γνωστές φωτογράφους στο Βέλγιο, κυρίως στον χώρο της διαφήμισης. Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα πολύ ιδιαίτερο project της, και στη συνέχεια ψάχνοντας είδα και άλλες δουλειές της. Το project αυτό λέγεται «Smoking kids» και όπως καταλαβαίνει κανείς από τον τίτλο έχει να κάνει με τα παιδιά και το κάπνισμα. Ok, υπήρξα κι εγώ για χρόνια καπνιστής και ξέρω ότι δεν είναι ευχάριστο να σε ζαλίζουν με αντικαπνιστικές καμπάνιες κλπ, όμως η παρακάτω συλλογή αποτελεί περισσότερο τέχνη. Το ύφος της φωτογράφισης, και ο τρόπος που ποζάρουν τα παιδιά αναπαράγοντας πρότυπα καπνιστών, παραπέμπει σε εποχές που το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους και μέσα μεταφοράς ήταν κάτι φυσιολογικό, και οι διαφημίσεις προωθούσαν έντονα το τσιγάρο σαν στοιχείο ομορφιάς. Η εικόνα των παιδιών (ηλικίας τεσσάρων με εννιά χρονών) στη θέση των μοντέλων προκαλεί ένα εντελώς διαφορετικό αίσθημα, και σίγουρα προβληματίζει ως προς το παθητικό κάπνισμα στο οποίο υποβάλλονται μικρά παιδιά, αλλά και ως προς τον ανούσιο συσχετισμό του τσιγάρου με την ομορφιά, τη μαγκιά και το στυλ, συσχετισμός που έχει προκύψει κυρίως από το marketing και τα κοινωνικά πρότυπα.
Διαβάστε τη συνέχειαΤώρα έχουμε και Facebook page
Κοίτα να δεις που πέρασαν δύο χρόνια από τη δημιουργία του blog. Παρ’ όλο που το είχα ξεκινήσει σαν πρόχειρο, τον τελευταίο καιρό έχω ασχοληθεί αρκετά για να το βελτιώσω. Καιρός λοιπόν να αποκτήσει και δικό του page στο Facebook για όσους θέλουν να παρακολουθούν από ‘κει τις ενημερώσεις για νέα post, ή για όσους θέλουν απλώς να πατήσουν ένα ακόμα «Like». Πέρα από τα updates του blog, θα δημοσιεύω και links που είτε είναι πολύ μικρά για να γίνουν post εδώ στο blog, είτε πολύ μεγάλα για να γίνουν tweets.
Το link είναι facebook.com/syrtari, και μπορείτε να στέλνετε κι εκεί ενδιαφέροντα links που θέλετε να μοιραστείτε, ιδέες, προτάσεις, ή ό,τι βλακεία σας κατέβει στο κεφάλι.
Διαβάστε τη συνέχειαΧάρτινες κατασκευές από τον Marshall Alexander
Ορίστε ένα ιδιαίτερο επάγγελμα που δεν το συναντάς συχνά: paper engineer (χαρτομηχανικός δηλαδής). Ο Marshall Alexander έχει πάρει εκείνες τις χειροτεχνίες που κάναμε μικροί, και τις έχει μετατρέψει σε τέχνη. Σίγουρα δεν πρόκειται για κάτι καινούριο, αφού μπορεί κανείς να βρει πολύ υλικό κάνοντας μια αναζήτηση για «paper toys», όμως οι κατασκευές του Marshall έχουν μια εμφανή ιδιαιτερότητα ως προς το design, τα χρώματα και τη θεματολογία, η οποία όπως λέει πηγάζει από retro design, videogames, ταινίες, cartoon, και άλλα στοιχεία της pop κουλτούρας. Στο προσωπικό του site έχει μια συλλογή από διάφορες φιγούρες τις οποίες μπορείς να κατεβάσεις δωρεάν σε μορφή pdf, να τις εκτυπώσεις, να πάρεις ψαλίδι και κόλλα και να κάτσεις να τις κατασκευάσεις.
Διαβάστε τη συνέχειαΗ ζωή στο Fast Forward (ακούγεται κουλτουριάρικο post, αλλά δεν είναι)
Η αλήθεια είναι ότι έχω αναρωτηθεί πολλές φορές κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες και συνειδητοποιώντας πόσο αλλάζω εγώ και οι γνωστοί μου, πως θα ήταν αν φωτογράφιζα ή βιντεοσκοπούσα καθημερινά τον εαυτό μου και ύστερα από χρόνια το έβαζα να το δω στο fast forward. Φαίνεται τελικά ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν όντως αυτό το παράξενο κουσούρι χόμπι, και έχουν μπει σε αυτή τη διαδικασία επί χρόνια. Το πρώτο βίντεο που είχα δει σε αυτό το στυλ ήταν αυτό του Noah, ο οποίος φωτογράφισε τον εαυτό του κάθε μέρα επί 6 χρόνια, μάζεψε 2356 φωτογραφίες, και τις «στρίμωξε» σε ένα time lapse 5 λεπτών. Πάντως, λίγο τα χρόνια που περνούν γρήγορα, λίγο το soundtrack, λίγο το βλέμμα του Noah που θυμίζει στενοχωρημένο κουτάβι, το βίντεο μου φέρνει μια μελαγχολία. Το αποτέλεσμα όμως παραμένει εντυπωσιακό, όπως και η υπομονή που χρειάστηκε για το όλο εγχείρημα.



Προσφατα σχολια