Άρθρα με ετικέτα "Κοινωνία"

Πρωτόγονη φυλή έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τον σύγχρονο κόσμο

23 Ιουν 2011, κατηγορία Κοινωνία | 2 σχόλια

Εντάξει, το «σύγχρονο» είναι σχετικό, αφού το βίντεο είναι τραβηγμένο το 1973. Από την άλλη όμως τα 40 αυτά χρόνια που μας διαχωρίζουν από τη δεκαετία του ’70 δεν είναι τίποτα αν σκεφτεί κανείς πως το χάσμα ανάμεσα στους ανθρώπους που συναντιούνται στο βίντεο είναι χιλιάδων ετών, αφού πρόκειται για φυλή που έχει παραμείνει στην εποχή του λίθου. Συγκεκριμένα είναι η φυλή Tulambis στην Ν. Γουινέα, η οποία έμεινε για χιλιετίες αποκομμένη από τον υπόλοιπο πολιτισμό ώστε να μείνει μακριά από πολέμους. Έτσι η φυλή μέχρι το 1973 δεν είχε έρθει ποτέ σε επαφή με λευκό άνθρωπο, πόσο μάλλον με την τεχνολογία και την ανάπτυξη του υπόλοιπου πλανήτη. Για την ακρίβεια τα μέλη της φυλής δεν πίστευαν στην ύπαρξη των λευκών ανθρώπων, και τους θεωρούσαν «ζωντανούς-νεκρούς», γι αυτό και στην αρχή τους πλησιάζουν με φόβο και διστακτικότητα. Το βίντεο είναι ένα μικρό απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ «The Tulambi» του Jean Pierre Dutilleux, και δείχνει την πρώτη επαφή της φυλής με τους λευκούς καθώς και με κάποια σύγχρονα εργαλεία…

Πριν πεθάνω, θέλω να…

19 Απρ 2011, κατηγορία Κοινωνία, Τέχνη | 3 σχόλια

To «Before I die» είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία της Candy Chang που σκοπό έχει να υπενθυμίζει στους κατοίκους της περιοχής τα πράγματα που είναι σημαντικά γι αυτούς. Η Candy με τη βοήθεια μερικών φίλων μετέτρεψε τον τοίχο ενός εγκαταλειμμένου κτιρίου σε έναν τεράστιο πίνακα χρησιμοποιώντας μπογιά, σπρέι, stencil, και κιμωλίες με τις οποίες οι περαστικοί μπορούν να συμπληρώσουν την φράση «Πριν πεθάνω θέλω να ____». Αφού γεμίσει ο τοίχος, καταγράφουν τις απαντήσεις και τον καθαρίζουν ώστε να συμπληρωθεί από την αρχή. Ένα έργο τέχνης που δημιουργείται από περαστικούς και κάτοικους της γειτονιάς, και συνεχώς ανανεώνεται. Μερικές φωτογραφίες από τον πίνακα:…

Δ. Παπαϊωάννου – 2

12 Δεκ 2010, κατηγορία Κοινωνία, Τέχνη | 1 σχόλιο

Πριν μερικά χρόνια είχα δει σε DVD την θεατρική παράσταση «2» του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Τότε έπαιζε για αρκετό καιρό στο Θέατρο Παλλάς, αλλά επειδή σπούδαζα στην επαρχία δεν είχα την ευκαιρία να την παρακολουθήσω από κοντά. Εντυπωσιακή παράσταση με 22 ερμηνευτές, με τον Άρη Σερβετάλη σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Πολύ συμβολισμός, δυσνόητο (για ‘μένα) σε πολλά σημεία, αλλά εκπληκτικές και πολύ έξυπνες χορογραφίες. Το αποτέλεσμα είναι καταπληκτικό, και βλέποντας κάποια πλάνα από τα παρασκήνια και τη χαρά που ένιωθαν όλοι οι ηθοποιοί επιστρέφοντας από τη σκηνή (χοροπηδούσαν και αγκαλιάζονταν σαν μικρά παιδιά) κατάλαβα πόσο πολύ εργάστηκαν και προσπάθησαν για αυτή την παράσταση δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό, πόσο αγαπούν αυτό που κάνουν και πόσο ικανοποιημένοι έμειναν και οι ίδιοι από το αποτέλεσμα. Δικαίως απέσπασε πέντε Θεατρικά Βραβεία. «Αντρικό» το θέμα του έργου, ασχολείται με όλα αυτά τα κοινωνικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν άντρα σήμερα, αλλά και το παιδί που κρύβει μέσα του, τα ταμπού, το σεξ, την ενηλικίωση, την καριέρα, τα απωθημένα. Η συνύπαρξη του παιδιού και του ενήλικα άντρα μέσα μας, δύο προσωπικότητες που συχνά έρχονται σε σύγκρουση. Αυτό το νόημα έβγαλα εγώ τουλάχιστον από το έργο, και εκεί αποδίδω τον τίτλο «2». Πολλούς συμβολισμούς όμως δεν κατάφερα να τους ερμηνεύσω, και άλλωστε από τη στιγμή που μιλάμε για τέχνη ο καθένας ερμηνεύει με διαφορετικό τρόπο ένα έργο και τον αγγίζει (ή όχι) για τους δικούς του λόγους…

Ανακύκλωση – Τι διάολο σημαίνουν τελικά όλα αυτά τα σύμβολα;

18 Απρ 2010, κατηγορία Κοινωνία | κανένα σχόλιο

Για την ανακύκλωση ακούγονται διάφορες απόψεις. Άλλοι λένε πως συμβάλλουμε στην προστασία του πλανήτη, άλλοι λένε πως είναι τρίχες (σε σύγκριση πάντα με την μόλυνση που παράγουμε). Δεν νομίζω όμως οτι χρειάζεται να το φιλοσοφήσει και πολύ κάποιος, σίγουρα κακό δεν κάνει, και το μόνο που μας αποτρέπει είναι η βαρεμάρα μας. Δεν είναι τόσο μεγάλος κόπος να χρησιμοποιούμε έναν δεύτερο κάδο στο σπίτι για τις ανακυκλώσιμες συσκευασίες και να τις ρίχνουμε σε ξεχωριστούς κάδους όταν κατεβάζουμε τα σκουπίδια.

Ψάχνοντας περισσότερες πληροφορίες για τα σύμβολα στις πλαστικές συσκευασίες, παρατήρησα οτι υπάρχει σύγχυση με τα διάφορα σύμβολα ανακύκλωσης και πολλές φορές έχω πετάξει στην ανακύκλωση συσκευασίες που δεν είναι ανακυκλώσιμες. Για να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν τα σύμβολα, και να δούμε τι ανακυκλώνεται και τι όχι:

Πες μια καλημέρα, δεν θα σου πέσει ο κώλος

31 Μαρ 2010, κατηγορία Κοινωνία | 22 σχόλια

Ένα πράγμα που δεν αντέχω, είναι η αγένεια. Και ιδιαίτερα απο καταστηματάρχες, περιπτεράδες, ταξιτζήδες, και επαγγελματίες τέλος πάντων που σκοπός τους είναι να σε εξυπηρετήσουν. Πας να πάρεις τσιγάρα στο περίπτερο, και είναι ο περιπτεράς εκεί, μέσα απο το μικρό παραθυράκι του, με την άσπρη φανέλα του και τη μικροσκοπική τηλεόραση, με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και βλέμμα «Δεν μας χέζεις κι εσύ». «Καλημέρα» του λες, σε κοιτάει σαν βόδι. Ζητάς τα τσιγάρα σου, στα δίνει, πληρώνεις, «Ευχαριστώ πολύ» του λες, συνεχίζει να σε κοιτάει σαν βόδι. Σκέφτεσαι πως μάλλον είναι μουγκός ο άνθρωπος, και τσάμπα έχεις αρχίσει να σιχτιρίζεις απο μέσα σου. Για να το επιβεβαιώσεις επιλέγεις να τον ρωτήσεις για κάτι «πόσο κάνει». Διαλέγεις βέβαια κάτι που να κοστίζει περισσότερο απο 10 ευρώ αλλιώς θα στο δείξει με τα δάχτυλα, και σε κάθε περίπτωση αποφεύγεις να ρωτήσεις για κάτι που κοστίζει ακριβώς ένα ευρώ γιατί είναι ικανός να στο δείξει με το μεσαίο δάχτυλο. «Πόσο κάνει το περιοδικό ‘Φίλοι του χαρταετού’;» (Όχι το πρώτο τεύχος που είναι σε τιμή γνωριμίας, το δεύτερο που πλέον έχουμε παραγνωριστεί). «Εικοσιτρήα ευρώ» λέει κοφτά, και αναρωτιέσαι πως κατάφερε να κάνει ορθογραφικό λάθος στον προφορικό λόγο, και μάλιστα σε φωνήεν. Αφού λοιπόν μπορεί να μιλήσει, γιατί είναι τόσο δύσκολο να χρησιμοποιεί κατά καιρούς τις τρεις λεξούλες «καλημέρα, ευχαριστώ, παρακαλώ»;… Το ίδιο συμβαίνει και για πολλούς ταξιτζήδες, που ανοίγουν το στόμα τους μόνο για να πουν «σιγά τη μπόρτα». Ούτε που πας δεν σε ρωτάνε, αν δεν μιλήσεις θα ξεκινήσει και θα σε πάει όπου γουστάρει αυτός.